12.11.2025

ADHD en de Monsters - Deel 1 (vergeten en horen)

Vergeten
Hier valt wat mij betreft heel veel onder is bij tijd en wijle echt monsterlijk. Structuur en (bijbehorende) routines zijn van essentieel belang, ik krijg het echter nog niet helemaal voor elkaar. Als ik ’s ochtends niet op volgorde mijn dingen doe voordat ik de deur uitvlieg dan vergeet ik geheid iets. Het is dan ook nog zo dat als ik niet de volgorde aanhou maar wel alles doe dan ga ik steevast de deur uit met het gevoel dat ik iets ben vergeten.
Toch vergeet ik zelden mijn sleutels of andere belangrijke zaken als ik wegga. Ik heb dan ook het geluk dat Edwin en ik eigenlijk altijd tegelijk vertrekken en hij mijn geheugensteuntje is. Hij doet meestal even een korte opsomming. Geen opsomming door mijn lief is toch nog wat vergeten.
Afspraken vergeten gebeurt alleen als het niet in alle digitale agenda’s staat. Soms heb ik de ene agenda niet bij de hand, maar dan heb ik gelukkig nog een whatsappgroepje met mijzelf om te helpen herinneren het in een bepaalde agenda te zetten. Hier gaat het dan nog wel eens mis, want ik vergeet dus wel eens om in mijn eigen whatsappgroepje te kijken. Dit is precies wat er onlangs gebeurde, ik kreeg een appje met de vraag of ik nog op de afspraak zou komen. Oeps… Stond niet in mijn werkagenda dus. Vergeten!
Ik kan ook heel goed obsessief bezig zijn met een afspraak. Dan denk ik er bijna hele dagen aan. Als het moment dan daar is dan is mijn brein ineens blanco en dat vind ik best stom.

Ik kan ook heel goed vergeten wat anderen tegen mij zeggen of vertellen. Of nou ja, niet echt vergeten. Ik sla het wel op om er vervolgens uren/dagen/maanden later op terug te komen of het tijdens een nieuw/ander gesprek mij weer kunnen herinneren.

Dan is er ook nog een ander soort vergeten; de (eerste) levensbehoefte. Er gaat geen dag voorbij dat ik vergeet om de drinken, eten en plassen. Gelukkig is mijn lijf zo vernuftig dat ik bijna niet kan vergeten te plassen, het dient zich immers vanzelf aan. Een paar koppen koffie drinken lukt vaak nog wel, maar daarna houdt het gewoon op. Pas onderweg naar huis merk ik vaak hoe dorstig ik ben, de hoofdpijn die komt opzetten liegt er niet om. Dikwijls ligt er geen water in de auto, behalve een flesje van weken oud (met een ‘welvaartsslokje’) of in de brandende zon heeft liggen opwarmen.
Eten schiet er ook vaak bij in. Afgezien van af en toe een pakje LU toastjes (die ik dus vaak vergeet mee te nemen…) en de dagelijkse portie snackkomkommertjes neem ik maar zelden iets mee. Dit geldt alleen voor werkdagen, in het weekend eet ik wel 2, maximaal 3 keer per dag.

Als laatste: het vergeten van instructies. Handleidingen, recepten of andere soorten instructies, ik neem aan dat je weet wat ik bedoel. Ik lees dan bijvoorbeeld een handleiding, ben ervan overtuigd dat ik het heb onthouden en gooi de handleiding aan de kant of in de prullenbak. Soms gaat een handleiding ook ongelezen de papierbak in, want hoe moeilijk kan het zijn?! Kortom: handleidingen en recepten worden regelmatig weer uit allerhande prullenbakken gevist om het nog een keer te lezen. Dit proces herhaalt zich soms meerdere malen achter elkaar. Mondelinge instructies zijn helemaal de horror. Zeker als het saaie instructies zijn en ik al dan niet het nut er van in zie. Ter voorbeeld: onlangs zijn Edwin en ik voor het eerst gaan golfen. Meneer zoekt een hobby (ik heb nog wel een aantal hobby’s voor hem klaarliggen…)  en ik offerde mijzelf op door mee te gaan, samen is immers veel gezelliger. We schreven ons in voor een ‘Probeer Golf Dag’. Met 8 andere onbekende mensen in het natte gras, wat een feest. De instructeur was zelf ook niet van de structuur. Hij vertelde veel dingen tussendoor waardoor ik de instructies vaak compleet heb gemist. Mijn brein was nog bezig met het verwerken van de er niet toe doende informatie en sloot zich af voor de informatie die wel essentieel is. Kortom, bij het putten op de green en het afslaan op de driving range was ik behoorlijk aan het stoethaspelen en bakte ik er vrij weinig van. Het verschil met Edwin werd wel duidelijk: hij kon wel de instructies en de non-informatie van elkaar scheiden en sloeg heuse hole-in-ones. Ook op de driving range sloeg hij geen flater.
Blijkbaar slaan mijn hersenen de instructies wel op. Want de laatste activiteit van de dag was een competitie, een wedstrijd tussen de mannen en de vrouwen. Ik sloeg de bal bijna perfect af en het putten was simpelweg fenomenaal! Heuvel op, de perfecte snelheid en met een plopje ging de bal er zonder morren in, de dames hadden gewonnen dankzij mij. Ik heb er dagen op kunnen teren.

Horen
Het voorbeeld van het golfavontuur is een mooie brug naar ‘horen’.
Soms denk ik oprecht dat er iets mis is met mijn gehoor. Dan verteld Edwin mij iets en bijna automatisch zeg ik dan: “Hè?” Dat gebeurt eigenlijk alleen als er zo vanuit het niets tegen mij wordt gepraat, bijna nooit in een ‘lopend gesprek’.
Meestal hoor ik het wel, maar hebben mijn hersenen even tijd nodig om het te verwerken. Er zit een soort vertraging in. Denk aan een internetbrowser waarbij er minstens 40 tabbladen openstaan waarvan de helft mijn onverdeelde aandacht heeft, een derde is niet meer relevant en kunnen worden gesloten en de rest van de tabbladen heeft een foutmelding of is vastgelopen. 
Het is inmiddels bekend dat ik aan heel veel dingen tegelijk kan denken (geitenyoga) en als er dan ad random tegen mij wordt gepraat ontstaat er kortsluiting, de browser loopt vast.
Ik baal oprecht als ik een (terecht) verwijt krijg als ik iets niet heb gehoord of niet meer weet. Want als dat wat ik niet heb gehoord of niet meer weet wordt herhaald dan antwoord ik steevast met gemompel: “Oh ja, ik weet het weer.”
Het kan meerdere redenen hebben waarom ik iets niet heb gehoord of niet meer weet:
• Totaal oninteressant onderwerp;
• Mijn hersenen die hebben besloten dat het niet de moeite waard is om te onthouden, of het interessant is of niet maakt niet uit;
• Mijn oren spannen samen met de hersenen, zie punt hierboven;
• Neurologisch, de verbinding is kapot of veroorzaakt kortsluiting. Of een gebrek aan dopamine;
• Geen ruimte, teveel tabbladen in de brower zijn vastgelopen;
• Gebrek aan concentratie en/of (irritante) achtergrondgeluiden.
Het meest vervelende aan dingen niet horen is als er wordt gevraagd of ik het heb begrepen en al dan niet wil herhalen. Dat levert soms echt hachelijke momenten op en moet ik soms creatief zijn om niet door de mand te vallen. Nog irritanter is als ik het echt niet heb gehoord. Ik moet Edwin soms echt smeken om het nog een keer te herhalen.

Een ander aspect van horen is de overdaad of juist het gebrek aan geluid. Vooral in de zomer is er overdaad: de ene buurman snoeit de heg, een ander maait het gras en weer een ander is bezig met de hogedrukspuit. Om nog maar te zwijgen over kinderen op trampolines of geplons in een zwembad. Zal ik nog even de schreeuwende en jankende kinderen noemen of heb ik mijn punt gemaakt?
Naast de overdaad aan geluid kan het simpelweg ook te stil zijn. Als het te stil is dan gaat mijn brein in een soort schreeuwstand. Dat zorgt dan of voor verlamming of voor overmatig druk zijn. De stilte is dus soms vaak oorverdovend en is bij tijd en wijle wel eens bijna ondraaglijk geweest. Het blijkt maar weer dat ADHD niet simpel uit te leggen is. Iemand zonder ADHD kan het immers niet ervaren of voelen.

Ik heb het gevoel dat deel 1 nog niet helemaal af is, alsof ik nog dingen ben vergeten te vertellen. Mocht dat zo zijn dan kom ik er op terug!